മെര്‍സല്‍

മെര്‍സല്‍, അതെ… അതാണിന്നത്തെ ചിന്താവിഷയം.
കേന്ദ്രസർക്കാർ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നു എന്ന പേരിൽ ബി ജെ പിയുടെ ആക്രമണം നേരിട്ടാണ് മെർസൽ ചിന്താവിഷയമായത്.

ഇവിടെ പ്രസക്തമാവുന്ന ആദ്യ ചോദ്യം ‘സിനിമക്ക് സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കാൻ അവകാശം ഇല്ലേ എന്ന് തന്നെയാണ്. കുറച്ചു കൂടി വിശാലമായി ചോദിച്ചാൽ കലക്ക് ഭരണകൂടങ്ങളെ വിമർശിക്കാൻ അവകാശമില്ലേ എന്നതും ചോദിക്കാം.

കല കലക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് സമൂഹത്തിനോട് കലയ്ക്ക് ഒരു ബാധ്യതയുമില്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തിനോട് ഉള്ള ഒരു കലഹം ആയിത്തന്നെ ആണ് കല സമൂഹത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതാണ് എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തോടെ പുരോഗമന കലാസാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എമ്പാടും ഉണർന്നെണീറ്റത്‌.

ഇനി കലയെ മാറ്റി നിർത്തി നോക്കിയാൽ സമൂഹത്തിൽ ആർക്കും ഭരണകൂടത്തെയും, ഭരണകൂടനയങ്ങളെയും വിമർശിക്കാൻ അവകാശം തരുന്ന ഒരു ഭരണഘടനാ അല്ലെ നമ്മുടേത്. 19 -ആം വകുപ്പിൽ ഭരണഘടന പറയുന്ന അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്രയം അത് ഉറപ്പിച്ചു തരുന്നുമുണ്ടല്ലോ.

വിയോജിക്കാനുള്ള അവകാശം ആണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആണിക്കല്ല് എന്ന് പറഞ്ഞതാരാണെന്നു ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ സത്യത്തിൽ ആർക്കും സംശയം ഉണ്ടാവാൻ തരമില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഫാസിസ്റ്റുകൾക്ക് ഒഴിച്ച്.

പക്ഷെ പുതിയ എതിർപ്പ് വിമർശനം വസ്തുനിഷ്ഠാപരമല്ല എന്നതാണ്. സിനിമക്ക് കഥയെഴുതുമ്പോൾ സത്യം മാത്രമേ പറയാവൂ എന്നും നിർബന്ധം ഉണ്ടോ?

സത്യജിത് റേയുടെ സിനിമകളിലെ മിത്തിക്കൽ അംശങ്ങൾ ഒക്കെ നിരോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണോ?

ഒരു പക്ഷെ അച്ഛൻ പത്തായത്തിലില്ല എന്ന് പറയുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെയാണോ ഈ ബി ജെ പിക്കാർ മെർസലിനെ എതിർക്കുന്നത് എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

വാഗ്ധോരണി കൊണ്ട് ചക്രവർത്തിയെപ്പോലും വെല്ലുവിളിച്ച ഗ്രീക്ക് പ്രാസംഗികൻ ഡെമോസ്തനീസിനെയും, ചിലിയിലെ ഏകാധിപതികളെ വിറളി പിടിപ്പിച്ച നെരൂദയെയും പോലെ ഓരോ കലാകാരനും തന്നാലാവും വിധം ഭരണകൂട നികൃഷ്ടതകൾക്കെതിരെ പ്രതികരിച്ചിരുന്നു.

അതോടൊപ്പം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് തമിഴിലെ എല്ലാ പ്രധാന നടന്മാരും വിജയിന് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്നതാണ്. പ്രബുദ്ധകേരളത്തിലെ താരങ്ങൾ പേടിച്ചു നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ സിനിമാതാരങ്ങൾ സുരക്ഷിതമായ സിനിമകൾ നിർമ്മിച്ച് സമൂഹത്തിൽ നിന്നും അകന്നു കഴിയുമ്പോൾ ഒരു സംഘടനയുടെയും ബലത്തിന് കാക്കാതെ തമിഴ് താരങ്ങൾ നിലപാടുകൾ എടുക്കുന്നു. അവ തുറന്നു പറയുന്നു.

ആരെയും എന്തിനെയും എപ്പോളും വിമർശിക്കാനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ജനാധിപത്യം അർത്ഥശൂന്യമാണ്‌ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എങ്കിലും ഈ സന്ദർഭം ഉപയോഗപ്പെടട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ സ്വാതത്ര്യം അടിയറവെച്ചവന്ധ്യംകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയായിരുന്നു നമ്മൾ എന്ന് ചരിത്രം വിധിയെഴുതും.

Uniform Civil Code – Outside the Constitution

Please Read the Uniform Civil Code – The Constituent Assembly before reading this for a better understanding. This can be read as a stand-alone article also.

Based on constituent assembly debates, we can see that inclusion of Uniform Civil Code in DPSP was not a random event but by choice after considering all possibilities in the constituent assembly, and not only Muslims but others including Hindus had oppositions to it. But constituent assembly after due deliberations accepted it and most importantly, there were no uniform personal laws among any of the communities in India be it Hindus or Muslims and the prospect of UCC affected all, minorities and majorities alike.

Throughout India, preference for scriptural or customary laws varied, because, in many Hindu and Muslim communities, these were sometimes at conflict; such instances were present in communities like the Jats and the Dravidians. The Shudras, for instance, allowed widow remarriage—completely against to the scriptural Hindu law. The Judicial system during British Raj was leaning towards Brahmanical system as the official Hindu Custom, ignoring the other systems due to convenience as well as due to its wishes to appease the upper castes.

When it comes to Muslims, it is more surprising as the Muslim Personal Law (based on Sharia law), was never strictly enforced in India and had no uniformity in its application at lower courts. Hence, in practice, Muslim customs became often more discriminatory against women. Women, mainly in northern and western India, often were even restrained from property inheritance and dowry settlements allowed by Sharia. The Shariat law of 1937 stipulated that all Indian Muslims would be governed by Islamic laws on marriage, divorce, maintenance, adoption, succession and inheritance putting an end to this.

The Hindu customs were more discriminatory against women as it deprived them of inheritance, remarriage and divorce and the situation of women especially that of Hindu widows and daughters were pathetic. Social reformers from Hindu religion forced the British to bring about changes in this. Thus reforming laws were passed which were beneficial to women like the Hindu Widow Remarriage Act of 1856, Married Women’s Property Act of 1923 and the Hindu Inheritance (Removal of Disabilities) Act, 1928, which in a significant move, permitted a Hindu woman’s right to property, for the first time.

The women associations in India like All India Women’s Conference (AIWC) were desperate about the need for equal status of women and they even criticised the male dominance in the constituent assembly as the reason for the delay in reforms.

In between, there was a Special Marriage (Amendment) Act passed in 1872 that allowed Hindus to go for a civil marriage by renouncing their religion and the right to property. Later this was amended in 1923 to allow marriage either under their personal law or under the act without renouncing their religion as well as retaining their succession rights and extended this to Buddhists, Sikhs and Jains.

The attempts for a Uniform Civil Code started immediately after the independence but was met with stiff opposition from Orthodoxy in Hindu as well as Muslim religions. While a majority of Muslim leaders opposed the reforms, Hindu opinion was divided and there were demands from women’s organisations in India. The government decided to use this opportunity to reform personal laws at the least for Hindus and moved the wishes for Uniform Civil Code to DPSP to ensure its implementation at a later time when the minorities can be convinced.

As Law Minister, B. R. Ambedkar was in charge of presenting the details of this bill and argumentum ad hominem against Ambedkar as he had severely criticised Hindu social structure to the level of abuse, did not help the matters either. Ambedkar’s frequent attack on the Hindu laws and dislike for the upper castes made him unpopular in the parliament.

Apart from that, the Hindu bill itself received much criticism and the main provisions opposed were those concerning monogamy, divorce and inheritance to daughters including the President of India. The fundamentalists called it “anti-Hindu” and “anti-Indian”, and to delay the Hindu Code Bill they demanded a uniform civil code.

Initially, the women members of the parliament, supported the fundamentalists, but reversed their position and backed the Hindu law reform as they realised that allying with the fundamentalists would cause a further setback to their rights in the long run. This was a huge morale booster for Nehru-Ambedkar team.

Due to all the opposition and controversies, Nehru hesitated to move further and it said that Ambedkar threatened Nehru with resignation to persuade him. Finally, a lesser version of Hindu code bill was passed by the parliament in 1956, in the form of four separate acts, the Hindu Marriage Act, Succession Act, Minority and Guardianship Act and Adoptions and Maintenance Act. It was decided to add the implementation of a uniform civil code in Article 44 of the Directive Principles of the Constitution.In 1954, The Special Marriage Act was also passed, to allow civil marriage to any citizen irrespective of religion, thus permitting any Indian to have their marriage outside the realm of any specific religious personal law without renouncing the religion. Under this act polygamy was illegal, and inheritance and succession would be governed by the Indian Succession Act, rather than the respective Muslim Personal Law. Divorce also would be governed by the secular law, and maintenance of a divorced wife would be along the lines set down in the civil law.

The controversy again was raked up during the Shah Bano Case. When Shah Bano aged 73 years was divorced by a triple talaq and was denied maintenance quoting Islamic Law, the honourable Supreme Court had to interfere and provide her with the rights based on the “maintenance of wives, children and parents” provision (Section 125) of the All India Criminal Code, which applied to all citizens irrespective of religion.

There were national level campaigns against the Supreme Court decision. To appease the Muslim minority and put an end to the controversies, the government under Rajiv Gandhi passed the Muslim Women’s (Protection of Rights on Divorce) Act in 1986, which made Section 125 of the Criminal Procedure Code inapplicable to Muslim women.

The politicisation led to argument having two major sides: the Congress and Muslim conservatives versus the Hindu right-wing and the Left. We can see that the politicisation began as a delay tactic for Hindu Code Bill by Hindu fundamentalists and reached its peak in the argument against Shah Bano judgement by Muslim patriarchy.

Ironically, Muslim Personal laws as applied in India right now are “Anglo-Mohammadan” rather than solely Islamic and it is sometimes more regressive than the actual teachings of the Prophet and Quran. It even includes some provisions which are rejected by Islamic countries like triple Talaq. The clergy must be sticking to these laws to ensure their control over the community rather than for any religious reasons. Lower literacy rates in Muslims, lesser social awareness in Muslims and lesser political and social empowerment of Muslim women are the reasons for the continuance of this issue. The religion of Islam does not make it essential for a Muslim to follow the personal law word by word and there is enough scope for Muslim rituals to be practised within Uniform Civil Code off course without limiting the rights of women.

Politicisation and Uniform Civil Code identified as a Right Extremists agenda also created suspicion in the community. Now, we need the educated Muslims to stand up for equal rights, Muslim women to renounce clergy and demand Uniform Civil Code and the secular-minded people to educate as many Muslims as possible about the need for Uniform Civil Code. That is the only hope for an egalitarian society for Muslim women in India.

Uniform Civil Code – The Constituent Assembly

PART IV
DIRECTIVE PRINCIPLES OF STATE POLICY
44. Uniform civil code for the citizens.-
The State shall endeavour to secure for the citizens a uniform civil code throughout the territory of India.

A Civil law is a body of rules that delineate private rights and remedies, and govern disputes between individuals in such areas as contracts, property, and Family Law; different from criminal or public law. In India, we already have a set of civil laws. But personal laws are not included in this civil laws. Personal laws are parts of civil laws. Personal laws are distinguished from public law and cover marriage, divorce, inheritance, adoption and maintenance. In India, we have had different personal laws for different communities according to the customs and practices mandated by their religion and our Constitution makers wanted to change this.

The British, especially after 1857 was afraid of opposition from community leaders and refrained from interfering with the domestic sphere, though they had framed some personal laws for Hindus and Muslims. The demand for a uniform civil code was first put forward by women activists in the beginning of the twentieth century, with the objective of women’s rights, equality and secularism. The conditions of divorce, marriage and inheritance in all communities had its patriarchal design with more say for the men.

There was a demand for Uniform Civil Code from Prime Minister Nehru and women’s activists at the time of independence itself. But it was met with strong opposition in the constituent assembly. Mr Mohamad Ismail Sahib said, “Now the right to follow the personal law is part of the way of life of those people who are following such laws; it is part of their religion and part of their culture.” and he opposed any restriction on it except by choice of the individuals concerned. Mahboob Ali Baig Sahib Bahadur even said that the article should be for civil laws except for personal laws and from his speech in the constituent assembly he thought the framing committee made this article only for civil laws except for personal laws.

The article in DPSP was opposed not only by Muslims but also by other religious leaders including the Hindus. Some organisations even questioned the right of constituent assembly to regulate such matters. In the words of B. Pocker Sahib Bahadur, “Sir, just like many of you, I have received ever so many pamphlets which voice forth the feelings of the people in these matters. I am referring to many pamphlets which I have received from organisations other than Mussalmans, from organisations of the Hindus, who characterise such interference as most tyrannous. They even question, Sir, the right and the authority of this body to interfere with their rights from the constitutional point of view. They ask: Who are the members of this ConstituentAssembly who are contemplating to interfere with the religious rights and practices? Were they returned there on the issue as to whether they have got this right or not?Have they been returned by the various legislatures, the elections to which were fought out on these issues?”

But K M Munshi gave a balanced reply to these apprehensions presented in Constituent Assembly, “As regards Article 19(Current Article 25) the House accepted it and made it quite clear that-“Nothing in this article shall affect the operation of any existing law or preclude the State from making any law (a) regulating or restricting”-I am omitting the unnecessary words-” or other secular activity which may be associated with religious practices; (b) for social welfare and reforms”. Therefore the House has already accepted the principle that if a religious practice followed so far covers a secular activity or falls within the field of social reform or social welfare, it would be open toParliament to make laws about it without infringing thisFundamental Right of a minority.
It must also be remembered that if this clause is not put in, it does not mean that the Parliament in future would have no right to enact a Civil Code. The only restriction to such a right would be article 19 and I have already pointed out that article 19, accepted by the House unanimously, permits legislation covering secular activities. The whole object of this article is that as and when the Parliament thinks proper or rather when the majority in the Parliament thinks proper an attempt may be made to unify the personal law of the country.”

He also said “I know there are many among Hindus who do not like a uniform Civil Code because they take the same view as the honourable Muslim Members who spoke last. They feel that the personal law of inheritance, succession etc. is really a part of their religion. If that were so, you can never give, for instance, equality to women. But you have already passed a Fundamental Right to that effect and you have an article here which lays down that there should be no discrimination against sex. Look at Hindu Law; you get any amount of discrimination against women; and if that is part of Hindu religion or Hindu religious practice, you cannot pass a single law which would elevate the position of Hindu women to that of men. Therefore, there is no reason why there should not be a civil code throughout the territory ofIndia.”

Mr K M Munshi also pointed out the presence of different personal laws in Hindus. “Take for instance the Hindus. We have the law of Mayukha applying in some parts of India; we have Mithakshara in others, and we have the law-Dayabagha inBengal. In this way, even the Hindus themselves have separate laws and most of our Provinces and States have started making separate Hindu law for themselves. Are we going to permit this piecemeal legislation on the ground that it affects the personal law of the country? It is therefore not merely a question of minorities but it also affects the majority.”

Ambedkar categorically rejected all the amendments because the amendments will dilute the essence of the article. He quoted examples to show that there is no uniform religious personal law among Muslims of India as claimed. ” My honourable friends have forgotten, that, apart from the North-West Frontier Province, up till 1937 in the rest of India, in various parts, such as the United Provinces, the Central Provinces and Bombay, the Muslims to a large extent were governed by the Hindu Law in the matter of succession. In order to bring them on the plane of uniformity with regard to the other Muslims who observed theShariat Law, the Legislature had to intervene in 1937 and to pass an enactment applying the Shariat Law to the rest ofIndia.
I am also informed by my friend, Shri Karunakara Menon, that in North Malabar the Marumakkathayam Law applied to all not only to Hindus but also to Muslims. It is to be remembered that the Marumakkathayam Law is a Matriarchalform of law and not a Patriarchal form of law.”

He also stated that the article is read in too much depth than wanted, as it is only a directive principle and not legally binding. The arguments were accepted by the constituent assembly of India.

So what I want to say is that 1)all possibilities were discussed in the constituent assembly, 2) not only Muslims but others including Hindus had oppositions to it, 3) but constituent assembly after due deliberations accepted it and most importantly, 4) there was no uniform personal laws among any of the communities in India be it Hindus or Muslims and the prospect of UCC affected all, minorities and majorities alike.

Also, read Uniform Civil Code – Outside the Constitution – A brief history of attempts to implement Uniform Civil Code and why it is opposed.

പ്രമുഖ നടന്റെ ഫേസ്‌ബുക്ക്

മലയാളത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ നടൻ അടുത്തിടെ ഫേസ്‌ബുക്കിൽ സജീവമായി. ലോകത്തു നടക്കുന്ന നല്ലതും  ചീത്തതും ആയ എന്തിനെ കുറിച്ചും ആധികാരികമായി അഭിപ്രായം പറയുക, അതിനു വരുന്ന പ്രതികരണങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുക. വിവാദ വിഷയങ്ങളിൽ പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ജനശ്രദ്ധ കിട്ടും എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ നടൻ പിന്നീട് വിവാദവിഷയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. 400 ലൈക്കിൽ നിന്നു 4000 ലൈക്കിൽ നിന്നും 45000 ലൈക്കിലേക്കും എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി ജനങ്ങൾക്ക് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഒരു സ്ഥായിയായ ഭരണവിരുദ്ധ വികാരം ഉണ്ട്. അതു പൂർണ്ണമായും മുതലെടുക്കുന്ന വിമർശനങ്ങൾ കൂടുതൽ ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റും. വിമർശിക്കാൻ പുതിയതൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലോ? നല്ല കാര്യങ്ങളുടെയും മോശം വശം ചികഞ്ഞെടുക്കുക,  അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും മോശമാണ് എന്നു വരുത്തുക, വിമർശിക്കുക.

ആദ്യമേ തന്നെ പറയട്ടെ, ആൾ നല്ല കഴിവുള്ള, അഭിനയം കൊണ്ട് ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയ നടൻ ആണ്. അല്ലാതെ തട്ടിക്കൂട്ടും ഗുസ്തിയും അല്ല. എന്നിട്ടു പോലും ഫേസ്‌ബുക്ക് ലൈക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു അത്ഭുതം അല്ലെ? നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ പതുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആത്‍മരതിയെ (Narcissism) പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് എല്ലാ സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളുടെയും വിജയരഹസ്യം. ഏത്ര പ്രശസ്തനായ വ്യക്തിക്കും ഒരു പിടി കൂടെ പ്രശസ്തനാവാനുള്ള ആഗ്രഹം, അതു മുതലെടുക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങൾ.

ഞാൻ വസ്തുതപരാമല്ലാത്ത വിമർശനങ്ങളെ കുറിച്ചു മാത്രമാണ് ഈ അഭിപ്രായം പറയുന്നത്. പക്ഷെ, അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ വസ്തുതാപരമായ തെറ്റു കരുതിക്കൂട്ടി വരുത്തിയതല്ല എന്നു ഉറപ്പ് വേണമല്ലോ. തെറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഞാൻ പ്രസ്തുത നടന്റെ പോസ്റ്റിൽ ഒരു കമന്റ് ഇട്ടു. കരുതിക്കൂട്ടി വരുത്തിയ തെറ്റല്ലെങ്കിൽ തിരുത്താൻ നമ്മൾ അവസരം കൊടുക്കണമല്ലോ. ഒരു മറുപടിയുമില്ല! തിരക്കുള്ള ആളല്ലേ, നമ്മുടെ കമന്റ് കണ്ടുകാണില്ല. നമ്മുടെ കമന്റിന് താഴെ നടന്റെ പോസ്റ്റിനെ പുകഴ്ത്തി ഒരു കമന്റ് വന്നു, കാര്യമായി ഒന്നുമില്ല. അങ്ങ് പറഞ്ഞതാണ് ശരി, അങ്ങ് മഹാനാണ് ലൈൻ. ഉടനെ വന്നു നടന്റെ ലൈക്ക്. അപ്പോൾ കാര്യം മനസ്സിലായി, കാണാത്തതല്ല, കാണണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചതാണ്. 

ഉള്ള കാര്യം പറഞ്ഞാൽ പ്രസ്തുത നടനെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ പറ്റി പോലും സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധൻ പറയുന്നതിനെക്കാളും നമുക്ക് സ്വീകാര്യം വല്ല നടനോ, ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരനോ പറയുന്നതാണ്. മഹാനടൻ ബ്ലോഗിൽ ഏഴുതുന്നത് സത്യവും വിഷയം പഠിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര വിദഗ്ദ്ധൻ പറയുന്നത് തെറ്റും ആവുന്ന നാടാണിത്. ശ്രീജിത് മൂക്കൻ(വിശ്വ വിഖ്യാതമായ മൂക്ക്- ബഷീർ) വിഷയത്തെ പറ്റി എന്ത് പറഞ്ഞു എന്നതിന് വേണ്ടി കാതോർക്കുന്ന ഒരു ജനതയാണ് നമ്മൾ. 

ആദ്യമേ തന്നെ നമ്മൾ വിഷയത്തിൽ അവഗാഹം ഉള്ളവരുടെ അഭിപ്രായത്തിന് കൂടുതൽ വില കൊടുക്കാൻ പഠിക്കണം. ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരൻ, അയാൾ എത്ര നല്ല കളിക്കാരനാണെങ്കിലും ഒരു നല്ല രാഷ്ട്രീയക്കാരനോ, ഒരു അഭിനേതാവ് അയാൾ ഏത്ര നല്ല നാടൻ ആണെങ്കിലും ഒരു നല്ല സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞനോ ആവണം എന്നില്ല എന്നു നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കണം. അവഗണിക്കേണ്ടത് അവഗണിക്കാനും സ്വീകരിക്കേണ്ടത് സ്വീകരിക്കാനും നമ്മൾ ശീ ലിക്കണം

വക്കീൽ സാബ്

വളരെ പണ്ട് ഒരു വക്കീൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. വളരെ എന്നു പറഞ്ഞാൽ, അത്ര മുന്പൊന്നും അല്ല, ഒരു 20 -25 കൊല്ലം മുമ്പ്. ഞാൻ സ്‌കൂൾ വിദ്യാര്ഥിയായിരിക്കുമ്പോൾ. ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നല്ല, അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. അദ്ദേഹം അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ അദ്ദേഹത്തിനോട് എനിക്ക് അന്ന് ഒരു പാട് ബഹുമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് ഞാൻ പറയേണ്ടിയിരുന്നത്. ബഹുമാനം എന്നു പറഞ്ഞാൽ വെറും ബഹുമാനം മാത്രമല്ല, ഒരു തരം വീരാരാധന. 

എന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ അമ്മാവനാണ് കക്ഷി. അമ്മാവന്റെ വീരകഥകൾ കേൾക്കാതെ 30 ദിവസം തുടർച്ചയായി കടന്നു പോവുക അസംഭവ്യം ആണ്. തന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി അടച്ചുകെട്ടിയ അയൽവാസിയുടെ വേലി രാത്രി പൊളിച്ചു മാറ്റുകയും, അതി രാവിലെ തന്നെ കോടതിയിൽ പോയി അതിർത്തിതർക്കം പറഞ്ഞു സ്റ്റേ വാങ്ങുകയും ചെയ്ത വക്കീൽ. കേസ് കഴിയുന്ന വരെ വേലി പൊളിഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കും. പാവം അയൽവാസി. അയൽവാസിയുടെ പ്ലാവ് വെട്ടി കിണറ്റിൽ ഇട്ടിട്ട് അയാൾ അറിയുന്നതിനു മുൻപേ സ്റ്റേ വാങ്ങിയ വക്കീൽ… അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു പാട്…

നമ്മുടെ ഡാഡിയും വക്കീലാണെ. ഒരു സാഹസിക കൃത്യവും ചെയ്യാത്ത ബോറൻ വക്കീൽ. ചിലപ്പോൾ ഒക്കെ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഉള്ള വക്കീൽ ഇത്തരം വീരകൃത്യങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യാത്തതിൽ അത്ഭുതവും, കുറച്ചു അരിശവും തോന്നിയിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ ഈ വക്കീലിനെ പറ്റി ഏഴുതാൻ എന്താണ് കാരണം എന്ന് പറയാം. ഇന്ന് അദ്ദേഹം കറ കളഞ്ഞ ഒരു ആർ എസ് എസ് അനുഭാവി ആണ്. സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്റുകൾ ആണ് ഈ കുറിപ്പിന് കാരണം ആയത്.

കള്ളനോട്ട് കേസിൽ ഒരു യുവമോർച്ച പ്രവർത്തകൻ അറസ്റ്റിലായ വാർത്തക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി പണ്ടെങ്ങോ ഒരു സിപിഎം പ്രവർത്തകൻ സമാന സംഭവത്തിൽ അറസ്റ്റിലായതിന്റെ പത്രവാർത്ത, മറ്റാരിൽ നിന്നോ ഷെയർ ചെയ്തതാണ്.

മറ്റൊരു തമാശ, ഇല്ലാത്ത ബീഫ് നിരോധനത്തിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുന്ന കമ്മ്യുണിസ്റ്റുകൾക്കുള്ള ട്രോൾ ആണ്. നിയമം അറിയാവുന്ന വക്കീലിനോട്, ഞാൻ എന്തിന് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിലെ ഏഴാം അനുഛേദത്തെ കുറിച്ചും അധികാരവിഭജനത്തെ കുറിച്ചും എന്തു പറയാൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു ന്യായം ക്യൂബയിൽ കന്നുകാലി വധം നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ്. ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രത്തിന് ഉത്തമ മാതൃക. അതിനു അവിടെ  തക്കതായ കാരണം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതും അദ്ദേഹത്തിന് വിഷയം അല്ല.

എന്നാൽ ഈ കുറിപ്പിന് കാരണമായത് ഇതൊന്നുമല്ല. ഈയടുത്ത് കൊച്ചി മെട്രോ ഉൽഘാടന യാത്രയിലെ കുമ്മനത്തിന്റെ സാനിധ്യം ആണ്. ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയെ അദ്ദേഹം ബി ജെ പിയുടെ പ്രധാനമന്ത്രി എന്നും, കേരള ഗവർണറെ ബിജെപിയുടെ ഗവർണർ എന്നും, കുമ്മനത്തിനെ ബിജെപി സംസ്ഥാന പ്രസിഡന്റ് എന്നും അടയാളപ്പെടുത്തി. ഇതിനിടയിൽ കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയെ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത മുഖ്യമന്ത്രി എന്നും അടയാളപ്പെടുത്തി. 

ചോദ്യം ഒന്ന്: തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അധിക്കാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകൾ അവരുടെ പാർട്ടിയെ മാത്രം ആണോ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്? ഭരണഘടനാ പദവികൾക്ക് രാഷ്ട്രീയം ഉണ്ടോ? സത്യത്തിൽ ആ യാത്രയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയും, കേരള ഗവർണറും കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയും അല്ലെ? കൂടെ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത കുമ്മനവും…

ഉളുപ്പില്ലാതെ വലിഞ്ഞു കയറിയതല്ലേ എന്ന ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരം ഒരു മറുചോദ്യം ആയിരുന്നു. സി പി എം പോലീസ് എവിടെയായിരുന്നു എന്ന്.

ഇവിടെ ആണ് അടുത്ത ചോദ്യം: ബ്യുറോക്രസിക്ക് രാഷ്ട്രീയം ഉണ്ടോ? പ്രധാനമന്ത്രി പങ്കെടുക്കുന്ന പരിപാടിയുടെ സുരക്ഷാചുമതല എസ് പി ജിക്ക് ആണ് എന്ന് ഒരു വക്കീലിന് അറിയാതെ വരുമോ?

സത്യത്തിൽ ഈ വ്യക്തി ഒരു ഉദാഹരണം ആണ്. തീവ്രവാദത്തിലേക്ക് ആകൃഷ്ടരാവുന്ന യുവാക്കൾ അഭ്യസ്ത വിദ്യരാണല്ലോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരവും ആണ്. ഇസ്‌ലാമിക് സ്റ്റേറ്റ് ആകർഷിക്കുന്ന ആളുകളും, ആർ എസ് എസ് പോലെയുള്ള തീവ്രസ്വഭാവമുള്ള വലതുപക്ഷ സംഘടനകൾ ആകർഷിക്കുന്ന ആളുകളും ബുദ്ധിമാന്മാർ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ മസ്തിഷ്കപ്രഷാളനത്തിന്റെ ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ അവർ ഉദാത്തം എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ഒന്നിന് വേണ്ടി തലച്ചോർ പണയം വെക്കുന്നു. പിന്നെ അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും ചിന്താശേഷിയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അവരുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം മാത്രമാണ്.

ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഉദാഹരണം അല്ല. നാളെ ഞാനോ, നിങ്ങളോ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്താം. അതു കൊണ്ടു ആര് എന്തു  പുതിയ കാര്യം പറഞ്ഞാലും, രണ്ടു പ്രാവശ്യം ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രം അത് സ്വീകരിക്കുക. വീണ്ടും വീണ്ടും അതിന്റെ സാധ്യതകൾ ആരായുക. നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പുള്ള കാര്യങ്ങൾ മാത്രം മറ്റൊരാളോടൊ, പൊതു സമൂഹത്തിലോ പറയുക.

വര്‍ഗീയതക്കെതിരെ ‘മുസ്ലിം’ ലീഗ്…

എന്ത് കൊണ്ട് മുസ്ലിം ലീഗ് മതേതരമാണ് എന്ന് വാദിച്ചു പലരും ഇന്‍ബോക്സില്‍ വന്നപ്പോളാണ് ഒരു രാവിലെ തമാശക്ക് ഇട്ട പോസ്റ്റിന്റെ ഗൌരവം എനിക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായത്‌. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വിഷയത്തെപറ്റി കൂടുതല്‍ എഴുതേണ്ടത് ആവശ്യമാണ് എന്ന് തോന്നി.

നമ്മുടെ വിഷയം വര്‍ഗീയത ആണല്ലോ. ആദ്യമായി എന്താണ് വര്‍ഗീയത എന്ന് നോക്കാം.

സ്വസമൂഹത്തെ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനാ രീതി, അഥവാ വിശാലമായ സമൂഹത്തെക്കാള്‍ ഉപരി സ്വന്തം വംശീയ സമൂഹത്തോടുള്ള അഭിവാഞ്ജ എന്നാണു നിഘണ്ടു നല്‍കുന്ന അര്‍ത്ഥം. 

“Indian Union Muslim League is the largest forum for the Muslims to achieve their rights through democratic means” എന്നാണ് ഒഫീഷ്യല്‍ വെബ്സൈറ്റ് പറയുന്നത്. പുട്ടിനു തേങ്ങ ഇടുന്നത് പോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സെക്കുലറിസം എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഉള്ളത് തനിയെ പുറത്തു വരുന്നത് ഇങ്ങനെ ആണ്. മുസ്ലിങ്ങള്‍ക്കും ഇതര പിന്നോക്കവിഭാഗക്കാര്‍ക്കും വേണ്ടിയുള്ള പാര്‍ട്ടി എന്നും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറയുന്നുണ്ട്. എല്ലാ പിന്നോക്കവിഭാഗക്കാര്‍ക്കും വേണ്ടിയുള്ള പാര്‍ട്ടിയാണെങ്കില്‍ ‘പിന്നോക്കവിഭാഗ ലീഗ് എന്ന് പേരിട്ടാല്‍ പോരെ, മുസ്ലിം ലീഗ് എന്ന് എന്തിനാണ് പേരിടുന്നത്? മുസ്ലിങ്ങള്‍ക്കും ഇതര പിന്നോക്കവിഭാഗക്കാര്‍ക്കും എന്ന് ഓരോ തവണയും എടുത്തു പറയുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാണ്? ഇതരപിന്നോക്കവിഭാഗത്തില്‍ (ഒ ബി സി ) മുസ്ലിങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുമോ എന്ന് സംശയം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണോ?

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ മുസ്ലിങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടി തന്നെയാണ് മുസ്ലിം ലീഗ്. മുസ്ലിം സമൂഹത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രാഷ്ട്രീയ സംഘടനാ രീതി, അഥവാ വിശാലമായ സമൂഹത്തെക്കാള്‍ ഉപരി മുസ്ലിം സമൂഹത്തോടു അഭിവാഞ്ജ ഉള്ള രാഷ്ട്രീയ സംഘടന എന്ന നിലക്ക് ലീഗ് തീര്‍ച്ചയായും വര്‍ഗീയ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടി തന്നെയാണ്.

മതവും വര്‍ഗീയതയും രണ്ടാണെന്നും അതുകൊണ്ട് ലീഗ് വര്‍ഗീയ പാര്‍ട്ടി അല്ല മതാഭിമുഖ്യമുള്ള മതേതര പാര്‍ട്ടി മാത്രമാണ് എന്നും പറയുന്നവര്‍ക്ക് നല്ല നമസ്കാരം.

മതം വ്യക്തിപരമാണ്. നിങ്ങള്‍ ഒരു മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത് കൊണ്ട് വര്‍ഗീയവാദി ആവണം എന്നില്ല. പക്ഷെ, മതത്തെ രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനും അധികാരലബ്ധിക്കും ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ വര്‍ഗീയവാദി ആകുന്നു. അതാണ്‌ സത്യം. ഇനി നാളെ പിണറായി സഖാവ് മറുത്തു പറഞ്ഞാലും, ഇ എം എസ്സ് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു വന്നു മറുത്തു പറഞ്ഞാലും ലീഗ് വര്‍ഗീയപാര്‍ത്ടി തന്നെയായി തുടരുകയും ചെയ്യും. ലീഗ് – സി പി എം സഖ്യമൊക്കെ അടവുനയമായിരിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കാനെ എനിക്ക് കഴിയൂ, അല്ലാതെ ലീഗ് വര്‍ഗീയപാര്‍ട്ടി അല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് പണ്ട് സഖ്യം ഉണ്ടായത് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍, സാമാന്യ ബുദ്ധിക്കു നിരക്കുന്ന ന്യായീകരണം അല്ല.