ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത്…

ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത്
ഫോണിന്റെ നിർത്താതെയുള്ള
ചിലമ്പൽ കേട്ടുകൊണ്ടാണ്
ഇരുട്ടിന്റെ മീതെ പുതച്ച
തണുപ്പിന്റെ കരിമ്പടം
മെല്ലെ വലിച്ചു നീക്കി
സ്നൂസ്‌ ബട്ടണിൽ വിരലമർത്തി…
ആദ്യവെളിച്ചപ്പൊട്ടുകൾ ഉണരും മുൻപേ…
തലേന്നത്തെ സുരപാനത്തിന്റെ
അധിക മേദസ്സ് വിയർപ്പിലൊഴുക്കി
കിതച്ചു കിതച്ചു ഓടുന്ന പ്രഭാതം,
ശീതീകരണിയിൽ നിന്നുമുള്ള
മൂളിപ്പാട്ട് കേട്ട്,
തുകൽ കസേരകളിൽ തിരിഞ്ഞ്
ചുണ്ടുകളിൽ എരിഞ്ഞുതീരുന്നു
ലോകം,
കീബോർഡിനും മൗസിനും ഇടയ്ക്ക്
ചെറിയ ചതുരക്കള്ളിയിൽ
ഒരൽപം പ്രണയം കുടുങ്ങിക്കിടന്നു
കീബോർഡിൽ ദ്രുതതാളത്തിൽ
ആസക്തിയുടെ താണ്ഡവം…
അവസാനം ഇരുട്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ
അബോധത്തിലേക്കും…
പിന്നെ പതിയെ പതിയെ ഇരുട്ടിനുള്ളിലേക്കും…
വീണ്ടും വെളിച്ചത്തിന് മുൻപേ എത്തുന്ന
മണിനാദത്തിനായി…
ഇങ്ങനെയൊക്കെ തീരാൻ വേണ്ടിത്തന്നെയായിരിക്കും
ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നത്…

Thank God!

The god was bored
He created rains
And flooded the lands
People suffered…

The men used the resources they had
Used the technology
To locate the suffering people
Used the boats to save them
Used helicopters
When boats couldn’t reach
Shared the food they had

And
When the water receded,
The people who were saved
Assembled in the prayer halls
Which were cleaned by the men
And Thanked the Gods
For saving their life…

Psychedelic Dreams…

It was the day, and it was the night
I was awake and asleep.
I knew I was on the balcony
Gazing at the blue valley

But
I was also walking down the hills
It was not the snow that covered the hills
But the blue smoke from my pot
The sapiosexual in me was aroused
By the intellect of the universe
And I realised how stupid I am

My mind was absorbed into a pensive
Filled with fluid smoke
Blowing wind made ripples
On the surface of the deep lake
I gulped down the lake from a wine glass
It burned down through my throat
I was wide awake,

My senses sharpest and tingling
I knew every move of air,
And every ripple of love
I knew when the stars twinkle
And when will the supernova explode

Yes, I was god
And I was dreaming
A psychedelic dream…

Riding, Driving or backpacking…

To be frank, this is an elongated answer to a prospective friend on why I don’t ride a bike.

The question came like this…

The friend is a biker and I told her “And I don’t know how to ride a bike”. The reply was “You must be a car person”. For which I couldn’t find a reply short enough to ensure that the listener or reader is not bored. Hence I thought I should write it here where people have a choice to read or not to read. If someone wants to choose boredom, they should have the right to do so…

So coming back to riding, I do ride a Honda Activa scooter in Delhi and another Honda Activa when in Kerala, and just like Kanjiram, you can make a statue of me sitting on the Honda Activa when you decide to build a temple for me…

But, I don’t ride a real bike with gear and all and the story starts in upper primary school.

Once, when I was in 7th class, my uncle met with an accident. He was an avid biker, and those days had various models of Hero Honda bikes in the market. He was also one of the founder members of Vypeen Island Twowheelers Association(VITA). So, he met with an accident, and fortunately, nothing was serious, but he got several layers of skin peeled off from his arms which refused to heal for about a month or so. The accident happened because of a pothole in the darkest corner of the road where street lights were not working when he was returning after a late night movie. The uncle in question is the youngest brother of my mother and was also a favourite brother to her.

Now, what do this accident has to do with my riding? The uncle told my parents ‘teach the kids to drive, not to ride’ and according to him riding was too risky even if we are careful. I think he said it in a moment of emotion because he himself bought another bike later and continued biking for a longer time. But this statement had a bearing on my parents mind for a longer period than needed.

I learned to drive when I was 13 years old. I was studying in 8th class, and Nazar known as Nani, an experienced driver of a senior lawyer who also assists my father with his driving skills sometimes, decide to teach me to drive in our old second hand Ambassador car after school hours. Later, after I was 18, I joined a local driving school to ensure that I can drive in ‘H’ shape to get a license for driving Light Motor Vehicle.

We had an old Hero Honda RS 100 also at that time. Nani was of the opinion that people should learn to ride two wheelers also, and even three wheelers (Auto Rikshaws used as local taxis). He wanted to teach me riding once when I was comfortable with driving. It must be when I was in 9th class or 8th class. We started the lessons and riding was difficult compared to driving because I was not big enough support the weight of the bike at that age(I was a small kid, one of the smallest kid in my class room). And then the worst happened!

One fine morning when we woke up and was getting ready to go to school, the bike was not in the garage. It was stolen. My bike lessons stopped there and I never learned to ride afterwards.

During my college days, I could have learned to ride, but I never did, for unknown reasons. But once while I went to an uncle’s house in Kaloor and had to visit another uncle nearby, the uncle insisted me to take his Kinetic Honda for the commute. When I told him I don’t ride, he told me it is as easy as bicycling and insisted me to ride. That was perhaps my first riding experience or experiment which I found to be easy.

Thereafter I got a licence for driving two-wheeler added to my existing licence to drive LMV. The test for riding two-wheeler was done with an M80 scooter with gear, used by a driving school in the area, and they have adjustments to ensure that the vehicle responds perfectly irrespective of the gear in which we have put it. So, I got a licence to ride a two-wheeler with gear.

In between, I had got a Honda Activa and I enjoyed riding it to the core. I used to travel to my college which was one and a half hours away from my home, on this scooter. I used to take the scooter even I. The late-night far away rides and I never hesitated to ride.

Then I got a red coloured Maruti 800. I started alternating between riding and driving. I enjoyed both and it continued for a few years.

Me, on my friend’s bullet, a posed click.

In between, I met with a few minor accidents but nothing was relevant. But there was an accident that I actually remember. I was so overconfident about my driving skills and in an attempt to overtake a truck, my car came face to face with a bus on a curve. There was nothing to do!

The bus driver had better presence of mind and he steered away from me and hit an electric post and stopped just before falling to a well. Thereafter I mellowed down and became a careful driver.

Then I shifted to Delhi, I had no cars and scooters here. So never used to drive or ride, and I forgot the pleasure altogether. In due course of time when I shifted my place of job, the buses were less between my house and office, though the distance was hardly 2 kilometres and I was forced to invest in a scooter again. Thus I started riding the scooter again.

In the meantime, the schedules got busier, and when I go home for vacations I had to travel a lot and I was forced to drive again and I started driving when in Kerala.

So, now I do drive occasionally, ride gearless vehicles regularly, has a licence for geared two-wheelers, but don’t ride them.

Finally, coming to my choice of travelling, I prefer to be a backpacker, using the public conveyance, with free hands to focus and shoot when I feel like. Even if I have to travel in a rented car or family car, if possible, I prefer to switch myself into the backpacker mode, with a camera in my hands…

Perhaps, I have become Lazy…

Monsoons!!!

Smoke that rose from the chimney
Attached to my lips
Darkened the Skies
And watered her eyes
Love Burned like a butt of the Cigarette,
Not crashed under the angry boots
Rivers under my skin
Overflowed, breaking the dams
I woke up from the sleep groggy eyed
Smelling like a dirty rag
With hammers drumming in my head
Letters floated like dead fish
On the waveless surface of my mind
And she was there
Wet from the downpour
Smelling like a vintage Champagne
And the lava hidden in me erupted
With all the fury and fire
And that’s when
I fell into the eternal bliss
That’s when I made Love!!!

The Rebel…

Yes, I am one of those Facebook revolutionaries… In olden days we were called armchair revolutionaries. We used to sit conveniently in our armchair, our eyes half closed, pretending to be in a pensive mood of an ascetic and give sermons on what everyone else should do. We know why everyone else is wrong and how to correct those errors.

In the new era of computers, Siri, Cortana and Sofia, we have left the good old armchair for our new revolving chair in front of a computer table and to ensure wider reach for our sermons we log into the Facebook.

I have access to every relevant piece of information and every knowledge stems from me. It is my benevolence that decided to grant you the favour of my advice to light your path…

I have nothing but pity for those lesser mortals who criticise me or are against me or cannot understand my views… They deserve to be jailed for their ignorance…

I am the true revolutionary and the only real leader of entire world. Listen to me enrich yourselves and be successful or else be perished…

Don’t expect me to be on the field… The sun’s rays, I am allergic to, the sand and clay and dirt I despise… Yet, I am the only one who is always right…

മെര്‍സല്‍

മെര്‍സല്‍, അതെ… അതാണിന്നത്തെ ചിന്താവിഷയം.
കേന്ദ്രസർക്കാർ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നു എന്ന പേരിൽ ബി ജെ പിയുടെ ആക്രമണം നേരിട്ടാണ് മെർസൽ ചിന്താവിഷയമായത്.

ഇവിടെ പ്രസക്തമാവുന്ന ആദ്യ ചോദ്യം ‘സിനിമക്ക് സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കാൻ അവകാശം ഇല്ലേ എന്ന് തന്നെയാണ്. കുറച്ചു കൂടി വിശാലമായി ചോദിച്ചാൽ കലക്ക് ഭരണകൂടങ്ങളെ വിമർശിക്കാൻ അവകാശമില്ലേ എന്നതും ചോദിക്കാം.

കല കലക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് സമൂഹത്തിനോട് കലയ്ക്ക് ഒരു ബാധ്യതയുമില്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തിനോട് ഉള്ള ഒരു കലഹം ആയിത്തന്നെ ആണ് കല സമൂഹത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതാണ് എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തോടെ പുരോഗമന കലാസാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എമ്പാടും ഉണർന്നെണീറ്റത്‌.

ഇനി കലയെ മാറ്റി നിർത്തി നോക്കിയാൽ സമൂഹത്തിൽ ആർക്കും ഭരണകൂടത്തെയും, ഭരണകൂടനയങ്ങളെയും വിമർശിക്കാൻ അവകാശം തരുന്ന ഒരു ഭരണഘടനാ അല്ലെ നമ്മുടേത്. 19 -ആം വകുപ്പിൽ ഭരണഘടന പറയുന്ന അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്രയം അത് ഉറപ്പിച്ചു തരുന്നുമുണ്ടല്ലോ.

വിയോജിക്കാനുള്ള അവകാശം ആണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആണിക്കല്ല് എന്ന് പറഞ്ഞതാരാണെന്നു ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ സത്യത്തിൽ ആർക്കും സംശയം ഉണ്ടാവാൻ തരമില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഫാസിസ്റ്റുകൾക്ക് ഒഴിച്ച്.

പക്ഷെ പുതിയ എതിർപ്പ് വിമർശനം വസ്തുനിഷ്ഠാപരമല്ല എന്നതാണ്. സിനിമക്ക് കഥയെഴുതുമ്പോൾ സത്യം മാത്രമേ പറയാവൂ എന്നും നിർബന്ധം ഉണ്ടോ?

സത്യജിത് റേയുടെ സിനിമകളിലെ മിത്തിക്കൽ അംശങ്ങൾ ഒക്കെ നിരോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണോ?

ഒരു പക്ഷെ അച്ഛൻ പത്തായത്തിലില്ല എന്ന് പറയുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെയാണോ ഈ ബി ജെ പിക്കാർ മെർസലിനെ എതിർക്കുന്നത് എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

വാഗ്ധോരണി കൊണ്ട് ചക്രവർത്തിയെപ്പോലും വെല്ലുവിളിച്ച ഗ്രീക്ക് പ്രാസംഗികൻ ഡെമോസ്തനീസിനെയും, ചിലിയിലെ ഏകാധിപതികളെ വിറളി പിടിപ്പിച്ച നെരൂദയെയും പോലെ ഓരോ കലാകാരനും തന്നാലാവും വിധം ഭരണകൂട നികൃഷ്ടതകൾക്കെതിരെ പ്രതികരിച്ചിരുന്നു.

അതോടൊപ്പം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് തമിഴിലെ എല്ലാ പ്രധാന നടന്മാരും വിജയിന് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്നതാണ്. പ്രബുദ്ധകേരളത്തിലെ താരങ്ങൾ പേടിച്ചു നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ സിനിമാതാരങ്ങൾ സുരക്ഷിതമായ സിനിമകൾ നിർമ്മിച്ച് സമൂഹത്തിൽ നിന്നും അകന്നു കഴിയുമ്പോൾ ഒരു സംഘടനയുടെയും ബലത്തിന് കാക്കാതെ തമിഴ് താരങ്ങൾ നിലപാടുകൾ എടുക്കുന്നു. അവ തുറന്നു പറയുന്നു.

ആരെയും എന്തിനെയും എപ്പോളും വിമർശിക്കാനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ജനാധിപത്യം അർത്ഥശൂന്യമാണ്‌ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എങ്കിലും ഈ സന്ദർഭം ഉപയോഗപ്പെടട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ സ്വാതത്ര്യം അടിയറവെച്ചവന്ധ്യംകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയായിരുന്നു നമ്മൾ എന്ന് ചരിത്രം വിധിയെഴുതും.

ബുദ്ധം

ഒരു രാത്രി,

ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ കുളമ്പുകളുടെ

പതിഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾക്ക്

അകമ്പടി സേവിക്കണം…

ഏതോ അതിർവരമ്പുകൾക്കിടയിൽ

ചാന്നായെ തിരിച്ചയാക്കണം

കൊട്ടാരത്തിന്റെ കൈകൾ എത്താത്ത

ദൂരത്തോളം തനിയെ നടക്കണം

എതോ പട്ടണത്തിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന

ഗുരുവിനെ കാണണം

പിന്നെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ

അവിടുന്നും നടക്കണം

വിശന്ന് തളർന്നു വീഴുമ്പോൾ

ഒരു ഗ്രാമീണ കന്യകയുടെ കൈയ്യിലെ

ചോറും പാലും ഉയിർപ്പാക്കണം

എന്നെങ്കിലും വീണ്ടും

രാഹുലനെയും കൂട്ടി വീണ്ടും പോകാൻ

ഒരിക്കൽ കൂടി തിരികെ വരണം

ഇതിനിടയിൽ എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന

നിരഞ്ജനയിൽ സ്നാനം

പിന്നെ ഏതോ ഒരു ഗയയിൽ

ബോധോദയം…

ക്വൊട്ടേഷൻ

ഹലോ?

ഹലോ.

സുരേഷ് കുമാർ അല്ലെ…

ഏതു സുരേഷ് കുമാറിനെയാണ് വേണ്ടത്?

ഈ.. വടിവാൾ.. സുരു… എന്ന്…

ആ, എന്താ വേണ്ടത്?

ഒരു വർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു…

ഒരാളെ തട്ടണം… അവൻ എന്നെ കളിയാക്കി…

കളിയാക്കിയതിനൊക്കെ തട്ടണോ?

വേണം, ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ നാട്ടിൽ ഒരു വിലയുമുണ്ടാവില്ല…

എന്റെ റേറ്റ് ഒക്കെ അറിയാമല്ലോ അല്ലെ? ഡീറ്റയിൽസും അഡ്വാൻസും എത്തിച്ചോളൂ.

വീട്ടിൽ എത്തിക്കണോ, അതോ…

വീട്ടിൽ കൊടുത്തോളൂ, ബൈ ദി ബൈ, നിങ്ങളുടെ പേരെന്താ…

ഞാൻ ദൈവം… എന്നെ കളിയാക്കുന്ന തെണ്ടികൾക്കൊക്കെ ഒരു പണി കൊടുക്കണം… അതാ…

ബീപ്പ് ബീപ്പ് ബീപ്പ്…….

പ്രമുഖ നടന്റെ ഫേസ്‌ബുക്ക്

മലയാളത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ നടൻ അടുത്തിടെ ഫേസ്‌ബുക്കിൽ സജീവമായി. ലോകത്തു നടക്കുന്ന നല്ലതും  ചീത്തതും ആയ എന്തിനെ കുറിച്ചും ആധികാരികമായി അഭിപ്രായം പറയുക, അതിനു വരുന്ന പ്രതികരണങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുക. വിവാദ വിഷയങ്ങളിൽ പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ജനശ്രദ്ധ കിട്ടും എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ നടൻ പിന്നീട് വിവാദവിഷയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. 400 ലൈക്കിൽ നിന്നു 4000 ലൈക്കിൽ നിന്നും 45000 ലൈക്കിലേക്കും എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി ജനങ്ങൾക്ക് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഒരു സ്ഥായിയായ ഭരണവിരുദ്ധ വികാരം ഉണ്ട്. അതു പൂർണ്ണമായും മുതലെടുക്കുന്ന വിമർശനങ്ങൾ കൂടുതൽ ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റും. വിമർശിക്കാൻ പുതിയതൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലോ? നല്ല കാര്യങ്ങളുടെയും മോശം വശം ചികഞ്ഞെടുക്കുക,  അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും മോശമാണ് എന്നു വരുത്തുക, വിമർശിക്കുക.

ആദ്യമേ തന്നെ പറയട്ടെ, ആൾ നല്ല കഴിവുള്ള, അഭിനയം കൊണ്ട് ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയ നടൻ ആണ്. അല്ലാതെ തട്ടിക്കൂട്ടും ഗുസ്തിയും അല്ല. എന്നിട്ടു പോലും ഫേസ്‌ബുക്ക് ലൈക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു അത്ഭുതം അല്ലെ? നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ പതുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആത്‍മരതിയെ (Narcissism) പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് എല്ലാ സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളുടെയും വിജയരഹസ്യം. ഏത്ര പ്രശസ്തനായ വ്യക്തിക്കും ഒരു പിടി കൂടെ പ്രശസ്തനാവാനുള്ള ആഗ്രഹം, അതു മുതലെടുക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങൾ.

ഞാൻ വസ്തുതപരാമല്ലാത്ത വിമർശനങ്ങളെ കുറിച്ചു മാത്രമാണ് ഈ അഭിപ്രായം പറയുന്നത്. പക്ഷെ, അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ വസ്തുതാപരമായ തെറ്റു കരുതിക്കൂട്ടി വരുത്തിയതല്ല എന്നു ഉറപ്പ് വേണമല്ലോ. തെറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഞാൻ പ്രസ്തുത നടന്റെ പോസ്റ്റിൽ ഒരു കമന്റ് ഇട്ടു. കരുതിക്കൂട്ടി വരുത്തിയ തെറ്റല്ലെങ്കിൽ തിരുത്താൻ നമ്മൾ അവസരം കൊടുക്കണമല്ലോ. ഒരു മറുപടിയുമില്ല! തിരക്കുള്ള ആളല്ലേ, നമ്മുടെ കമന്റ് കണ്ടുകാണില്ല. നമ്മുടെ കമന്റിന് താഴെ നടന്റെ പോസ്റ്റിനെ പുകഴ്ത്തി ഒരു കമന്റ് വന്നു, കാര്യമായി ഒന്നുമില്ല. അങ്ങ് പറഞ്ഞതാണ് ശരി, അങ്ങ് മഹാനാണ് ലൈൻ. ഉടനെ വന്നു നടന്റെ ലൈക്ക്. അപ്പോൾ കാര്യം മനസ്സിലായി, കാണാത്തതല്ല, കാണണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചതാണ്. 

ഉള്ള കാര്യം പറഞ്ഞാൽ പ്രസ്തുത നടനെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ പറ്റി പോലും സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധൻ പറയുന്നതിനെക്കാളും നമുക്ക് സ്വീകാര്യം വല്ല നടനോ, ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരനോ പറയുന്നതാണ്. മഹാനടൻ ബ്ലോഗിൽ ഏഴുതുന്നത് സത്യവും വിഷയം പഠിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര വിദഗ്ദ്ധൻ പറയുന്നത് തെറ്റും ആവുന്ന നാടാണിത്. ശ്രീജിത് മൂക്കൻ(വിശ്വ വിഖ്യാതമായ മൂക്ക്- ബഷീർ) വിഷയത്തെ പറ്റി എന്ത് പറഞ്ഞു എന്നതിന് വേണ്ടി കാതോർക്കുന്ന ഒരു ജനതയാണ് നമ്മൾ. 

ആദ്യമേ തന്നെ നമ്മൾ വിഷയത്തിൽ അവഗാഹം ഉള്ളവരുടെ അഭിപ്രായത്തിന് കൂടുതൽ വില കൊടുക്കാൻ പഠിക്കണം. ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരൻ, അയാൾ എത്ര നല്ല കളിക്കാരനാണെങ്കിലും ഒരു നല്ല രാഷ്ട്രീയക്കാരനോ, ഒരു അഭിനേതാവ് അയാൾ ഏത്ര നല്ല നാടൻ ആണെങ്കിലും ഒരു നല്ല സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞനോ ആവണം എന്നില്ല എന്നു നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കണം. അവഗണിക്കേണ്ടത് അവഗണിക്കാനും സ്വീകരിക്കേണ്ടത് സ്വീകരിക്കാനും നമ്മൾ ശീ ലിക്കണം