അനോക്സിയ

ഉഷ്ണമാപിനിയുടെ ഏറ്റ കുറച്ചിലുകൾക്കിടയിൽ തളർന്നു കിടന്നപ്പോളാണ് എന്നിലെ പ്രണയം മരിച്ചതും പ്രണയ കവിത ജനിച്ചതും.

ആകാശത്തു നിന്ന് ആരോ മൂക്കുചീറ്റിയത് പോലെ കാലം തെറ്റിപെയ്ത ഒരു മഴ

എന്നെ നനയിച്ചു കടന്നു പോയി.

ശീതീകരണിയുടെ ഹുങ്കാരത്തിനും

രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതക്കുമിടയിൽ

ഞാൻ വേവാതെ കിടന്നു.

ഒരു നിശ്വാസത്തിന്റെ അകലം

പലപ്പോളും വളരെ ആഴമുള്ളതായ പോലെ

ഒരു നീലവെളിച്ചം ഖനീഭവിച്ചു

എന്റെ ശ്വാസനാളികളെ അടച്ചു പിടിച്ചു.

ഇനി അവരോഹണം…

Leave a Reply